Vroeger ging ik regelmatig naar Duitsland om vrienden te bezoeken. Zomaar een weekje tijdens de herfstvakantie, voor de verjaardag van Andreas(ik had toch een hoop korting met mijn OV) Of vlak na de tentamens een weekje in november, om op verjaardag te gaan bij Christian. Nooit ging ik samen met hen naar een kerstmarkt, ik kwam meestal vlak voordat de kraampjes opgebouwd werden. Vlak voor de kerstmarkten aan.

 

Nu studeer ik Duits en dus nu kan ik er niet meer onderuit. Gisteren zijn we. onder leiding van onze docente Landeskunde, met een groepje studenten naar Bremen gegaan, om daar te genieten van de kerstsfeer. En genieten, dat hebben we beslist gedaan! Bremen is een mooie stad en het afsluitende theaterstuk was helemaal leuk! Ik ga beslist nog eens naar Bremen!

 

 

 

 

 

 

als je negens haalt! 

 

 

Gisteren ben ik teruggekomen van een bliksembezoekje aan mijn "Zusje" Alex in Wales. Zij is 10 weken geleden bevallen van een prachtige zoon. En die moest ik natuurlijk even bewonderen.

Zaterdagochtend heeft schoonpapa Ben mij in alle vroegte naar Schiphol gebracht (Peet moest werken). Vanaf 8 uur kon in inchecken. Ik was al weer een jaar niet op Schiphol geweest (Toen moest ik Alex ophalen en weer wegbrengen), maar wat kunnen dingen toch ontzettend veranderen in een jaar tijd. De hele vertrekhal stond bezaaid met blauwe palen waarop je jezelf kon inchecken. En waarop je ook nog eens zelf een plekje kon uitkiezen ook. Ik zocht een plekje bij het raam uit, met twee lege stoelen naast me, in de hoop dat die stoelen ook vrij zouden blijven. En dat bleek gelukkig het geval! Heerlijk...

Om ongeveer half 10 heb ik afscheid genomen en ben ik de douane doorgegaan. Al mijn bagage was gecheckt en goedgekeurd. en een half uurtje later kon ik die kant opvliegen. We hadden het prachtigste weer en ik had een fantastisch uitzicht. Ik voelde me als een kind zo blij daar bij dat vliegtuigraampje!

Om kwart over 10 hun tijd, landde ik in Cardiff en daar stonden ze me al op te wachten. Mijn "zusje" mijn "zwager" en mijn kersverse "neefje" en wat een schatje! Ik was meteen verliefd op hem!!!

We zijn meteen naar de bungalow in de Valleys gegaan. Eigenlijk het huis van haar ouders, maar Alex en Nathan wonen er nu ook tijdelijk. Ik vind het een heerlijke plek om te zijn, dus ik vond het helemaal niet erg om niet in hun huis te zitten. Alex heeft schatten van ouders, maar dat kan natuurlijk niet anders, want het zijn ook een beetje "My Welsh Parents..." De zaterdag heb ik gebruikt om bij te komen van mijn jetlag.

Zondag mocht ik heerlijk uitslapen, daarna werd me een traditionele "breakfast" voorgeschoteld en daarna was het tijd voor de gebruikelijke inkopen in de megasupermarkt "Asda". Ik ben helemaal verslaafd aan deze 24-uurs kolos. Waarom hebben we in Winschoten niet zoiets???

Maandag gingen we naar Cardiff. Eerst even langs de "Market" waar Tony een eigen Koffierestaurantje heeft (Lees: een aantal zitplaatsen waar je goedkoop kunt ontbijten, lunchen, dineren en koffiedrinken) Daar kregen we onze volvette brunch en daarna was het tijd om lekker te gaan shoppen in het centrum. Cardiff is werkelijk geen spat veranderd in al die jaren dat ik er nu kom. Ze hebben daar zo vreselijk veel leuke winkeltjes. Te veel en te leuk om echt iets te kopen. het is dan ook zo moeilijk kiezen. Maar gezellig is dat wel, dat ouderwetse shoppen met Al! Aan het eind van de middag, toen we het helemaal gehad hadden en ons verheugd hadden op de heerlijke maaltijd van Mams Margret, wilde de auto niet meer open. Met geen mogelijkheid. Hij reageerde niet op de afstandsbediening, niet op de sleutel nergens op. Kortom, we waren buitengesloten... Gelukkig schoot de Britse wegenwacht ons te hulp (uiteraard nadat we ze eerst zelf hadden opgebeld...) We hebben een uur staan wachten, maar gelukkig konden we toen wel weer de auto in. Op slot kon ie toen alleen niet meer... pffff. Toen we eindelijk thuiskwamen smaakte de maaltijd ons nog beter dan we al verwacht hadden!

Dinsdagochtend moest ik weer heel vroeg opstaan, omdat ik om 11 uur al moest vliegen. Natuurlijk had ik er niet aan gedacht dat ik 2 uur eerder moest inchecken en dat het dan net spitsuur zou zijn rondom Cardiff... Gelukkig waren we ruim op tijd op het vliegveld. Ik heb nog twee uur lang zitten kletsen met Al en Edward, en het voelde als vanouds. Ook het afscheid was net zo erg als elke keer. Elke keer willen we niet huilen, elke keer doen we het toch. Bah, we zijn ook een stelletje mutsen bij elkaar!!!

De rest van mijn spannende dinsdag kun je lezen op : http://clau.punt.nl

 

Ik heb een heerlijk lang weekend gehad en het was fantastisch om iedereen weer te zien. Mijn nieuwe "neefje" is helemaal super en ik kan niet wachten om hem een paar woordjes Nederlands te leren...

 

Vergaderingen....

 

Eerst les gegeven tot 2 uur. Heel raar bericht te verwerken gekregen, daarna direct door naar Leeuwarden, college tot 10 uur. Half twaalf thuis, maar te moe om te slapen.

 

Om kwart voor 10 grammatica toets. Tot kwart over 11. Om 1 uur weer thuis. Toets gehaald, maar gaar!

 

Cursus denkles. Leerzaam, maar jammer van die muts...

 

Weer cursus denkles. Erg de moeite waard, maar ook erg vermoeiend. Daarna op verjaardag bij oma.

 

Naar het Dolfinarium met de PV van Peets werk. Daarna BBQ met alle begeleiders. Gezellig maar laat...

 

Inhaalslagje voor de studie. Maar vanaf half 3 heb ik de middag vrij genomen. Dat had ik wel verdiend!

 

 

 

(Iemand die ik blij kan maken met kaarten voor Sara Kroos, op donderdagavond?)

Het was pauze. Twee meiden komen naar de lerarenkamer. Met een broodje Hawaï. Voor mij!!!

Mijn laatste lesuur, ik was druk aan het uitleggen. Komen er twee meiden aan met een overheerlijk kommetje groentesoep. Voor mij!

 

Maar het allerleukste dat ik vandaag kreeg was toch wel een oorkonde van een meisje uit mijn mentorklas. Met daarop de tekst:

 

 

 

 

 

 

School is net weer twee weken bezig. Twee weken die nogal rommelig verlopen zijn. De eerste schoolweek  stelde weinig voor en ook de tweede week liep het best los. Maar alle dingetjes die daarnaast nog moesten. Vooral leuke dingetjes, maar ook erg vermoeiende dingen...

 

Vorige week vrijdag BBQ, zaterdag bij vrienden op bezoek en zondag eindelijk niets (Peet moest wel werken). Maandag had ik zomaar een dagje vrij (maar Peet had een lange dag) dinsdag college, woensdag mijn standaarddag vrij. Peet was ook vrij, maar die is naar Beilen gegaan om voor zijn ouders @Home aan te leggen. Woensdagavond had Peet een feestje van een collega. Donderdag een lange dag op school en Peet had tot laat een vergadering. Vrijdag moest Peet met de Run bezig en zaterdag ook. Gisteren ben ik nog wel heel even wezen kijken, maar ik moest ook studeren, dus lang ben ik er niet geweest. Vandaag bij oompje Koos op verjaardag.

 

En dan begint er morgen al weer een nieuwe drukke week...

 

Als Peet en ik elkaar de laatste twee weken (alle uurtjes bij elkaar opgeteld) twee dagen hebben gezien, dan is dat echt veel...

 

"Ja met X. Vader van Y. Mag ik even iets vragen?"

 

Ik: "Ja natuurlijk"

 

Meneer X: "Ja, mijn dochter is nu drie keer op de foto gekomen, maar het gemeentehuis heeft ze steeds afgekeurd en nu moet ik een nieuwe afspraak maken en als ze veertien zou zijn, dan is een ID-kaart gratis, maar ze is nog maar dertien, dus nou moet ze hem wel betalen en het duurt een week voordat zo'n ding klaar is en ze moet volgende week nog op vakantie dus dat wordt allemaal heel krap enzo. Dus ik heb besloten dat ze maar zonder ID-kaart mee moet op schoolreis!"

 

 

Tja, dan zit je wel even naar je hoorn te kijken. Ik kwam net thuis van mijn werk en het duurde even voordat ik de context begreep... Het is opgelost, dat meisje mag onder speciale voorwaarden mee op schoolreis...

Vanochtend heb ik bij Peet in het ziekenhuis koffiegedronken. Dit is normaal niet zo bijzonder, maar vandaag wel. Vandaag nam een van Peets collega’s namelijk afscheid van de keuken. Een collega met wie ik zelf ook meer dan tien jaar heb samengewerkt in mijn periode als weekendhulp.Deze collega heeft 36 jaar lang met hart en ziel in het ziekenhuis gewerkt. 36 jaar lang elke dag weer heerlijke maaltijden bereid. 36 jaar lang leerling-koks begeleid en studenten door hun studietijd gesleept. 36 jaar lang was hij het stralende middelpunt van een hecht team. Iedereen in het ziekenhuis en ver daar buiten respecteerde hem. Iedereen, behalve de directeur en het ziekenhuisbestuur…

De voedingsdienst moest reorganiseren en na deze reorganisatie was er geen plaats meer voor hem in de keuken. Na 36 jaar zijn ziel en zaligheid in de keuken van het ziekenhuis te hebben gelegd, wordt de man nu afgeserveerd. Hij mag de rest van zijn carrière slijten in het archief. In de catacomben van het ziekenhuis, tussen de stoffige patiëntendossiers.

Iedereen was er vanochtend. Alle collega’s en een aantal oud-collega’s die hem nog lang niet vergeten zijn. Zelfs zijn oude chef was er om hem een hart onder de riem te steken. (uiteraard was de nieuwe baas er niet en ook geen hoge omes, maar die waren dan ook níet uitgenodigd!!!)

En ondanks dat ik dit nu schrijf: ik heb er geen woorden voor...

 

 

We zouden naar Groningen, naar het Gronings Ontzet, maar het was geen mooi weer, dus lekker de hele dag thuis op de bank gehangen. We hebben vierkante oogjes van het dvd-kijken. Tussendoor nog een beetje werk voor school gedaan.

 

Vervolg van de dvd's bekeken, Len een cadeautje gebracht voor zijn verjaardag, helaas was hij zelf niet thuis. 's Avonds moest ik eigenlijk naar Leeuwarden, we wilden wel vakantiefoto's kijken en we wilden wel bij Len op verjaardag, maar op de een of andere manier waren we nogal bleeeeegh (schijnt een veel voorkomend verschijnsel zijn deze zomer...) Alle planningen voor school zijn al af!

 

Een lading cadeautjes voor iedereen ingepakt en daarna zijn we verder gegaan met de Westenwindmarathon. De eerste drie toetsen voor de derde klas zijn klaar.

 

Beetje dvd's gekeken, de kapster op bezoek gehad, bij school langs geweest om de verbouwing te bekijken, cd'roms te halen en boeken te halen. Door naar Beilen, eten bij Ben en Hen, en daarna bij Wim op verjaardag

 

Om kwart voor 9 kwam de kapster om mijn haar te kleuren. Maar help het werd veel te blond... 's Middags op bezoek bij Lin, Peter, Roos en Joyce. Wat een heerlijke meiden en wat worden ze al groot! Snel een hapje mee-eten (sorry dat ik niet langer kon blijven!) Om 7 uur weer terug thuis, de kapster kwam mijn haar redden...

 

Vroeg op, richting Ernst, Esther en Myrthe. Daar werd ik voor de lunch verwacht. Ook Myrthe was gegroeid als kool en het wordt al een echt dametje! Tegen half 3 weer richting Winschoten en toen ik thuiskwam, was Peet er ook net. Ik kon mijn boeken ophalen en Peet zijn computer zodat we de rest van de middag hadden om de nieuwe spullen een plekje te geven. Lekker badderen, pizzaatje in de oven en nu de rest van de avond, heerlijk niks meer.

 

En morgen? Morgen is onze laatste vakantiedag...

 

Vanochtend ben ik redelijk vroeg opgestaan (voor een vakantiedag). Vriendinnetje B. zou om twaalf uur aankomen op het station en er moest voor die tijd nog een hoop gebeuren. Schoonmaken, opruimen en natuurlijk de lunch klaarmaken, want daar kwam ze stiekem wel een beetje voor. En als B. komt, dan is het een klein feestje.

B. en ik kennen elkaar al vanaf de brugklas. We zijn heel verschillend. Altijd al geweest, maar op de een of andere manier klikte het vanaf de dag dat we elkaar voor het eerst zagen. En het klikt nog steeds erg goed. B. is mijn klankbord en ik dat van haar. Misschien wel juist omdát we zo verschillend zijn... Volgend jaar al 20 (!) jaar, reden genoeg om dat te vieren!

Eén ding hebben B. en ik in elk geval wel met elkaar gemeen (echt nog wel meer, maar daar gaat het nu even niet om); we houden allebei erg van lekker (en gezond!) eten. Als B. dus komt, dan is dat voor mij altijd een mooi excuus om eens goed uit te pakken. Ik had alle ingrediënten voor een uitgebreide Mediterane lunch in huis gehaald. Bordjes mooi opgemaakt. Kortom het zag er perfect uit (al zeg ik het zelf.) En B. was dat helemaal met me eens. We hadden alle tijd om heerlijk bij te kletsen, onder het genot van de lunch. En het mooiste was nog wel, dat het ook nog eens prachtig weer was, dus we konden nog lekker achter in de tuin zitten ook. De weergoden waren ons gunstig gezind. Oud-Hollands genieten...

Na de lunch gingen we nog even naar het centrum om te winkelen. Zij had nog wat dingetjes nodig, en ik ook, dus dat kwam mooi uit. En wat was het prachtig weer! We hadden net onze laatste belangrijke dingetjes gekocht en we hadden besloten om naar huis te gaan. We stapten de winkel uit en we waren verbaasd over wat we daar zagen. Die lúcht! Het was ineens een stuk donkerder. En niet een beetje donkerder, maar pikkedonker. Zomaar ineens, zonder waarschuwing vooraf. Wij stapten iets steviger door. Net stevig genoeg om de auto droog te bereiken. We zaten nog maar net in de auto en we hadden net de deuren naast ons dichtgeslagen en toen begon het. En het begon meteen goed, zonder aarzelingen. We reden het ziekenhuisterrein (waar we illegaal geparkeerd hadden) af en nog voordat we de slagbomen uitkwamen, zagen we al geen hand meer voor ogen. Dit was geen gewone regenbui. Het was een hagelbui. Met hagelstenen zo groot als knikkers! Stapvoets reden we naar huis. Om twee redenen: we zagen bijna niks en we waren toch niet van plan om in deze hagelbui de auto uit te stappen en het huis binnen te gaan.

Thuis aangekomen hebben we geprobeerd om de bui af te wachten voordat we naar binnen zouden gaan. We bleven gewoon in de auto zitten om wat te kletsen. Hoewel, kletsen, we moesten haast schreeuwen om boven het geluid van de hagelstenen uit te komen. En daarbij leek de auto wel een broeikas; de hele middag had hij in de brandende zon gestaan en nu zaten er twee dampende dames in te kletsen. Al snel besloegen de ruiten, wat er toch wel erg suggestief uitgezien moet hebben... Nee, dan toch maar snel naar binnen! Dwars door de enkelshoge plassen (de putten konden het duidelijk niet aan). Twee tellen, veel langer hebben we er niet over gedaan. Resultaat? Tot op de draad toe doorweekt. En toen we binnen zaten, aan ons wel verdiende drankje? Toen werd het eindelijk weer een beetje droog!

 

 

 

Gisteren zijn we met Peets hele familie een dagje naar de dierentuin in Emmen geweest. Het blijft toch echt een mooi park! We begonnen bij de pinguïns en daarna waren de aapjes, de olifantjes en de rest van de dieren aan de beurt.

Vanaf 5 uur was er een lopend buffet en tussen de verschillende gangen door hebben we de olifanten naar bed gebracht. Om zeven uur (het park was toen officieel al twee uur dicht) zijn we eindelijk vertrokken. Alle dieren waren in hun nachtverblijven. Toch een erg gek gezicht hoor, zo'n dierentuin zonder dieren...

 

Als je ook een keer wilt genieten van een lopend buffet, als je dieren naar bed wilt brengen en een lege dierentuin wilt zien, dan moet je opschieten, want dat kan nog toch tot 1 september!